VRIJDAG
Vandaag zou ik eigenlijk een gastgezin ontmoeten dat uiteindelijk mijn permanente gastgezin zou moeten worden, maar dat ging iets anders dan verwacht.
Dat wil zeggen, ik ben naar de man en vrouw met de twee lieve kindjes geweest, en ze waren echt heel aardig en de kindjes heel lief. Maar. Er is natuurlijk altijd een maar bij zo'n verhaal.
Ten eerste, ze leven nogal in the middle of nowhere, waar je alleen iets kan gaan doen als je iemand hebt die je overal naartoe brengt.
Ten tweede, doordat ze twee kleine kinderen hebben, kunnen ze me niet zomaar even ophalen of wegbrengen, wat zou betekenen dat ik een groot gedeelte van de tijd daar thuis zou zijn.
Ten derde, ik zou een heel stuk moeten lopen voordat ik op de plek zou zijn waar de schoolbus komt, en fietsen was geen optie.
Conclusie; dit gastgezin is gewoon geen goeie match voor Nina Jansen, het stadsmeisje dat wat actie nodig heeft, en geen kleine kinderen die over haar heen spugen.
Ik ben heel eerlijk geweest tegen Debby, over wat ik van het gezin vond, en ik heb uitgelegd dat de mensen heel aardig en geïnteresseerd waren, maar dat dit niet was hoe ik mijn jaar gelukkig kon doorbrengen.
Ik dacht dat het een hopeloos geval was. Of eerlijk gezegd, ik dacht dat ik een hopeloos geval was, waar gewoon geen gastgezin bij past.
Ik had er niet op gerekend de komende week een ander gastgezin te vinden,
maar toen kwam....
ZATERDAG
Vanochtend belde Debby, vrij vroeg, iets voor negen in de ochtend. Zij helemaal opgewekt, ik een beetje met een slaperig hoofd, maar dat doet er verder niet toe. Ze zei dat ze een gastgezin had gevonden, en dat we vandaag naar ze toe gingen om alle papieren in te vullen. Ik was heel zenuwachtig, want het enige wat ik dacht was dat het weer geen goede match zou zijn, dat ik teleurgesteld zou zijn en ermee zou moeten leven.
Maar, gelukkig, was het een hartstikke leuk gezin. De vader is honderd procent Nederlands, hij spreekt alleen geen Nederlands. Dat is logisch toch? Nee, dat weet ik. Hij is geboren in Canada, of zoiets.
Ze zijn ongeveer even oud als mijn lieve papa, en ze hebben vier kinderen. Twee meisjes en twee jongens. Één van de meisjes was gisteren (twaalf augustus) jarig, ze is zeventien geworden, en gaat naar dezelfde school als ik naartoe ga. Het andere meisje is volgens mij achttien, en die werkt bij subway. Meer weet ik eigenlijk niet van haar. De jongste jongen is dertien, hij is eigenlijk een typisch dertienjarig jongetje. Wel heel aardig. De oudste jongen - ik heb geen idee hoe oud hij is, of hij nog thuis woont, ik weet eigenlijk helemaal niks.
Het huis is vrij groot, en gezellig. Ik heb een eigen kamertje, niet groot maar wel groot genoeg. Ik ben allang blij met een eigen ruimte waar ik mijn spulletjes kwijt kan. Maandagochtend om half 7 verhuis ik naar mijn permanente gastgezin, en ik heb er zeker zin in!
Een klein nadeel is dat ze wekelijks naar de kerk gaan, maar ik respecteer het geloof, ook al ben ik zelf niet gelovig. We zien wel of ik elke week meega naar de kerk, volgens mij is het geen probleem als ik niet altijd met ze meega.
Morgen nog een lange dag met Jim en Cindy (de mensen waar ik nu verblijf), maar wel een leuk soort van afscheid van ze. Eerst met Cindy naar de fair, een soort van kermis, in Missoula, en dan 's avonds komt Jim ook en gaan Laura en ik samen met Jim naar een of ander jongensgedoe, waar mannen in auto's op elkaar in rijden, de auto's kapotmaken en waar er mensen zijn die dat leuk vinden om naar te kijken. Dat moet interessant worden.
Omdat Jim vanuit Missoula moet werken - kranten rondbrengen in het hele gebied - en hij moet beginnen rond middernacht, heeft hij geen tijd om Laura en mij 'thuis' af te zetten, dus we moeten een stuk mee met zijn werk, en dan zet hij ons onderweg af. Dat word dus ongeveer twee uur 's nachts. Ik moet zeggen dat ik daar wel tegenop zie, maar ik moet vast kunnen slapen in de auto.
Aangezien ik om half 6 op moet de volgende ochtend en die middag volleybal tryouts heb - dat gaat wat worden - zal ik het zeker proberen!
En nu is ht hier vijf over elf 's avonds, ik lig in bed te typen omdat ik het anders zeker weten allemaal vergeet.
Ik denk dat ik maandag weer schrijf over morgen en maandag, en als ik eraan denk zal ik er foto's van de fair bij zetten!
Have a lovely day,
X liefs.
Zo Snelle Jelle, dat heb je weer snel en erg mooi geschreven! Wat ontzettend fijn voor je , ik ben er zelf gewoon zo blij van (en kon dus niet meer slapen na jouw smsje en ons lange, voor mij nachtelijke chatgesprek) Ik zal vanmiddag wel weer omkiepen, haha.
BeantwoordenVerwijderenGewoon echt super dat het goed komt en dat ook nog in zo'n leuk gezin. Zo zie je maar weer je krijgt gewoon wat je verdient!!! En tuurlijk ben jij moeilijk matchbaar ;-). Mooi dat het toch gelukt is, ik hoop dat dat het verdriet en moeilijke momenten van de afgelopen 2 weken een beetje kan verzachten. Het was het wachten meer dan waard, zullen we maar zeggen. Niks geen kleine kindjes om je heen maar lekker vlotte leeftijdsgenoten. Lieffie het deed me erg goed om je zo opgewekt te horen en te merken dat je er zo'n zin in hebt!! Ik hoop dat je lekker slaapt, sweet dreams ;-)
Morgen een gezellige dag, meteen idd je afscheid. Mooi kado toch dat je ook nog mag meemaken hoe de kranten daar rond gebracht worden. Je hebt enorm veel gedaan de afgelopen dagen (op die 2 heel saaaaaaie dagen na dan). Fijn dat je nu nog tot 6 september vakantie hebt!! Kan je mooi uitrusten, haha. En erg mooi dat die dochter van 17 van alles met je wil gaan doen, vooral dat shoppen sprak jou natuurlijk wel aan!!!
Lieve lieve Pien, ben zo blij voor jou, dikke vette knuffel, hvj, mama -xxx-
hoy nina dat klinkt alles behalve saai eerder spannend.
BeantwoordenVerwijderenapart bij zo'n ned/can/am gezin te komen, kun je ze nog
ned leren!!!!
in de kerk kun je ook slapen~~~~~
ik ga eens kijken waar het plaatsje ligt en wat er allemaal te doen is.
veel plezier deze dagen, ik kijk uit naar de gezellige berichten.
dikke kus oma